Πόσο σκληρό είναι να φεύγουν οι άνθρωποι από τη ζωή σου. Άνθρωποι με τους οποίους μοιράστηκες χρόνια ολόκληρα, ή μήνες, ή μέρες μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, ή ακόμα και μερικές ώρες. Άνθρωποι με τους οποίους μοιράστηκες τους φόβους σου, τις ανασφάλειές σου, τα όνειρά σου, εξαφανίζονται..
Άραγε ισχύει το "μάτια που δε βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται"; Δε νομίζω. Πάντοτε κάτι τυχαία δίνει την αφορμή για να ανοίξει το κουτάκι με τις αναμνήσεις. Μια φωτογραφία, ένα βιαστικό σημείωμα στο ημερολόγιο, ένα τραγούδι. Απομεινάρια μιας ξεχασμένης και τσαλακωμένης ευτυχίας. Και ξαφνικά ξεχειλίζουν από μέσα σου τα συναισθήματα, όλα αυτά που προσπαθείς με κόπο και τέχνη να κρύψεις για να μη σε πουν αδύναμο, συναισθηματικό, κολλημένο. Για να το παίξεις δήθεν άνετος και cool. Και τι να κάνεις; Να κάψεις τις φωτογραφίες, να σκίσεις τα σημειώματα, να μην ξανακούσεις μουσική ποτέ; Ανώφελο. Πάντα κάτι θα δίνει αφορμή για να θυμηθείς αυτά τα μάτια που έχουν ριζώσει μέσα σου.
Και συνειδητοποιείς πως όλα τα όνειρα που έκανες, οι προσπάθειες, οι συμβιβασμοί, οι υποσχέσεις, η προσμονή, η αναμονή, η απόσταση, η μη απόσταση, τα σχέδια τα κοντινά, τα σχέδια τα μακρινά, η αίσθηση ότι μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο, όλα πήγαν στον κάδο ανακύκλωσης. Και τώρα πια είστε δύο άγνωστοι. Λες και δε μοιραστήκατε ποτέ αυτές τις στιγμές.
Πόσο ανώφελο φαίνεται.. Τα ξενύχτια που έκανες, η προσπάθεια που κατέβαλλες, η υπομονή, οι συμβιβασμοί, τα μηνύματα, τα τηλεφωνήματα, τα καρδιοχτύπια, η παραμέριση του "εγώ" σου, τα δάκρυα, οι χαρές, τα γέλια, τα φιλιά, οι αγκαλιές, το τρέμουλο την ώρα του αποχωρισμού, όλα πήγαν στο βρόντο. Σαν να μην τα έκανες ποτέ. Σαν να μην τα ένιωσες ποτέ. Κι όμως τα ένιωσες και τα έκανες γιατί τα γούσταρες και γιατί έτσι ήσουν εντάξει με τον εαυτό σου και τον άνθρωπό σου.
Και οι υποσχέσεις, τα όνειρα και τα μεγάλα λόγια;
Εντάξει μπορεί καταστάσεις να άλλαξαν, μπορεί οι άνθρωποι να άλλαξαν.. μπορεί να προέκυψαν εμπόδια, μπορεί να μη βόλεψε τελικά.. μπορεί να μπήκαν τρίτα πρόσωπα, μπορεί ο άλλος να είχε άλλους στόχους, μπορεί ξαφνικά η απόσταση να έγινε ανίκητη. Χίλια μπορεί. Ωστόσο αυτοί δεν είναι λόγοι για να χάνονται οι άνθρωποι..
Να χαίρεσαι που είχες την ευκαιρία να το ζήσεις, να χαίρεσαι που είχες την ευκαιρία να τους γνωρίσεις γιατί όλοι κάτι σου έμαθαν..Και μπορεί να μην είστε μαζί ή να μην τους ξαναδείς ποτέ, όμως να τους κρατήσεις έτσι όπως τους θυμάσαι...Όμορφους..Με τη λάμψη που τους έδιναν τα μάτια σου.. Κι αν κάποτε τυχαία ξαναβρεθείτε να τους χαμογελάσεις γιατί αν δεν ήταν αυτοί δε θα ήσουν ο άνθρωπος που είσαι τώρα..
Τον τελευταιο καιρο ακουω μονιμως τις φιλες μου να λενε το ποσο ατυχες ειναι, οτι δεν υπαρχει κανενας σωστος αντρας εκει εξω και αλλα παρομοια. Και ναι ισως να ειναι η αληθεια... αλλα εν μέρει. Δες το λογικα... γινεται να εξαφανιστηκαν οι αντρες απο προσωπου γης η ξαφνικα να εγιναν ολοι προβληματικοι;
Ας είμαστε ρεαλίστριες!!! Δεν είναι όλοι οι άντρες γουρούνια, πέφτουλες, άξεστοι, δε γίνεται να το παίζουν άνετοι, να προσπαθούν να σε "ρίξουν" και μετά να εξαφανίζονται, να ζήτουν μόνο από σένα χωρίς αυτοί να δίνουν το ελάχιστο. Απλά δε γίνεται! Eντάξει ναι - μερικοί μπορεί και να είναι - αλλά ας μην κάνουμε βιαστικές γενικεύσεις. Ίσως θα πρέπει να χαμηλώσουμε και εμείς λίγο τα στάνταρ μας. Να δώσουμε μία δεύτερη ευκαιρία σε αυτόν που φαίνεται να έχει προοπτική αλλά δεν ικανοποιεί τις υψηλές προδιαγραφές που έχουμε στο μυαλουδάκι μας. Προφανώς και ο άντρας ο ψηλός, ο γυμνασμένος, με το θεληματικό πηγούνι, που έχει "καλή" δουλειά, αυτοκίνητο, φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς, που έχει μούσια και τατού σύμφωνα με τη μόδα της εποχής, που είναι ταυτόχρονα ευγενικός, τρυφερός, με καλούς τρόπους και ωραίο γούστο απλά ΔΕΝ υπάρχει! Και αυτό γιατί σε αυτή τη ζωή δε μπορούμε να τα έχουμε όλα. O κύριος Τέλειος ή ο Mr Perfect αγγλιστί είναι ένα κλισέ που έχει τις ρίζες του σε "σκοτεινές" εποχές και φυσικά δεν υφίσταται εφόσον αποδεδειγμένα κανείς δεν είναι τέλειος. Δε γίνεται όλα τα καλά και ιδανικά να συνδυάζονται σε έναν μόνο άνδρα. Ο sexy και δυναμικός αλλά παράλληλα ρομαντικός και με αίσθηση του χιούμορ υπάρχει μόνο στη Μαρία της Γειτονιάς για όσους την πρόλαβαν. Ο αλήτης που μεταμορφώνεται σε πρίγκιπα μόνο για εμάς - και καλά- σίγουρα θα μεταμορφωθεί και για άλλες.
Ο Τέλειος άντρας μπορεί να βρίσκεται στο παιδί που σου φτιάχνει τον καφέ κάθε πρωί πριν πας στη δουλειά, σε αυτόν που σε κοίταζε σήμερα το πρωί αλλά εσύ ούτε που του έδωσες σημασία επειδή δεν ήταν 1,85 ή στα μάτια του παιδικού σου φίλου.
Μην περιμένεις να έρθει πάνω στο άσπρο άλογο. Μπορεί να έρθει μέσα σε άσπρο Auris, πάνω σε άσπρη Vespa ή πάνω σε άσπρο surfboard. Για αυτό πριν βιαστείς να απογοητευτείς και να βγάλεις εύκολα συμπεράσματα, έλεγξε όλα τα μεταφορικά μέσα!
Πολλές φορές
ακούμε φίλους και γνωστούς να ρητορεύουν για το τι θα έπρεπε να νιώσεις, να
πράξεις, να αισθανθείς. «Δε θα έπρεπε να πάρεις τηλέφωνο», «Δε θα έπρεπε να
μιλήσεις εσύ», «Δε θα έπρεπε να πας» και μπλα μπλα μπλα. Και ναι φυσικά θα
δεχθείς συμβουλές και απόψεις, εσένα σε ρώτησε ποτέ κανείς όμως; Σε ρώτησαν τι
ένιωσες και έπραξες έτσι; Σε ρώτησαν πως βίωσες μια κατάσταση; Σωστό ή λάθος, ο
μόνος που μπορεί να σου πει τι να νιώσεις είναι ο εαυτός σου.
Οι πράξεις μας
είναι αποτελέσματα των συναισθημάτων μας. Αυτά μας οδηγούν να πράξουμε! Τα
συναισθήματα είναι με τη σειρά τους αποτελέσματα των βιωμάτων μας. Και τα
«πρέπει» είναι ο φόβος μήπως κάνουμε λάθος. Ένα ξέρω! Τα συναισθήματα δεν είναι
ποτέ λάθος. Κι ας μην έχουν ανταπόκριση, κι ας μην εκτιμηθούν, κι ας μην τα
δείξεις ποτέ. Δεν αισθανόμαστε για να πάρουμε κάτι πίσω. Αισθανόμαστε γιατι
έτσι γουστάρουμε, και όποιος δεν αισθάνεται με αυτόν τον τρόπο κάτι κάνει
λάθος.
Νιώσε αυτό που
γουστάρεις! Πες ό,τι αισθάνεσαι! Η σωστή στιγμή δε θα έρθει ποτέ. Η σωστή
στιγμή είναι πάντα τώρα. Πάρε τώρα τηλέφωνο, πήγαινε τώρα εκεί που θές, πες
τώρα τι νιώθεις, κάνε τώρα αυτό που σκέφτεσαι.
Φοβάσαι; Ναι το
ξέρω! Ο φόβος είναι το μικρό, μαύρο τερατάκι που παρασιτεί δίπλα στα
συναισθήματά μας. Κι όσο δεν τα εξωτερικεύουμε τόσο τρέφεται και τόσο μεγαλώνει
ο φόβος, η αμφιβολία, η ανασφάλεια και η υπερβολική σκέψη. Τα συναισθήματα
κατατρώγονται από όλα αυτά και στο τέλος σου μένει η πικρή γεύση της
εσωστρέφειας και του εγωισμού. Και θυμήσου! Το σύμπαν μας φέρνει πάντα
αντιμέτωπους με τους φόβους μας, οπότε θα τους ζήσεις έτσι κι αλλιώς!
Νιώσε αυτό που
γουστάρεις, ακόμα κι αν όλοι σου λένε πως είναι λάθος, ακόμα κι αν έχεις χάσει
την ελπίδα σου, ακόμα κι αν σου φαίνεται παράλογο, ακόμα κι αν δεν έχεις τίποτα
να περιμένεις. Μόνο τότε λένε θα πεις την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι αυτό που
νιώθεις. Μόνο εσύ το ξέρεις.
Μην περιμένεις
τίποτα! Δέξου ο,τι αισθάνεσαι και πορεύσου με αυτό. Μην χάνεις την αξιοπρέπειά
σου και πίστεψε σε αυτό που είσαι. Αναζήτησε την ασφάλεια και την επιβεβαίωση
στον εαυτό σου και όχι στους άλλους.
Παράτολμο δε λέω!
Η πίστη στα συναισθήματά μας μπορεί να οδηγήσει ορισμένες φορές σε ακραίες
συμπεριφορές. Βρες τα όριά σου κι αν το μυαλό σου μπερδευτεί κάνε ένα
διάλλειμα. Βγες μόνος σου για ένα ποτό, πήγαινε μια βραδινή βόλτα, μίλησε με
έναν άγνωστο, κάνε ένα τσιγάρο. Κάποιος είπε κάποτε: «Δεν έχεις τίπονα να
χάσεις, τίποτα να κερδίσεις! Πίστεψε στον άνθρωπο που θέλεις να γίνεις κι όταν
είσαι σε πόλεμο με τον εαυτό σου ...justride».
Νιώσε αυτό που
γουστάρεις και μην σκέφτεσαι πολύ. Η ζωή είναι μικρή για να πάρουμε τον εαυτό
μας πολύ στα σοβαρά. Η στιγμή σου είναι τώρα κι αν χρειάζεσαι ένα σημάδι για να
κάνεις ο,τι νιώθεις στο δίνω τώρα. Αυτό είναι!
Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα, δουλειές, υποχρεώσεις και πάλι δουλειές και
υποχρεώσεις. Περνούν οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες μέσα στην ίδια ρουτίνα.
Αλλάζουν οι εποχές χωρίς καν να το καταλάβουμε... Και μέσα σε όλα αυτά ξεχάσαμε
την ομορφιά του έρωτα, του φλερτ, της επικοινωνίας. Περιμένουμε να γνωρίσουμε
και να γνωριστούμε με κάποιον μέσα από μια οθόνη, να
μας κάνει like, να τσατάρουμε για να τον μάθουμε καλύτερα, να μάθουμε για τη
ζωή του μέσα από φωτογραφίες και posts. Να εισβάλουμε στα κλεφτά, χωρίς να το
ξέρει, ψαχουλεύοντας πού είναι και τι κάνει… Ξεχάσαμε πώς είναι να βλέπεις κάποιον που σ’ αρέσει και να ρισκάρεις
να τον διεκδικήσεις... Βλέπεις η οθόνη του υπολογιστή σου προσφέρει την
ασφάλεια που ομολογουμένως από κοντά δεν την έχεις. Αν σε απορρίψει πατάς ένα delete, δεν
απαντάς, τον αγνοείς και μετά ούτε γάτα, ούτε ζημιά.
Δεν γίνεται ξαφνικά όλοι οι άντρες να έγιναν δειλοί και να κομπιάζουν
μπροστά σε μια κοπέλα, δε γίνεται όλες οι γυναίκες να έγιναν ψιλομύτες και να
απωθούν τα αγόρια... Αλλού είναι η πηγή του κακού. Βολευτήκαμε σε αυτή την νέα
πραγματικότητα. Φοβόμαστε να πληγωθούμε, να ακούσουμε την απόρριψη, να
εκτεθούμε. Γιατί όμως; Γιατί να μην τολμούμε να πούμε αυτά που σκεφτόμαστε; Έχει
και η χυλόπιτα τη γλύκα της! Πώς θα μάθεις αν δε φας τα μούτρα σου;
Μα δεν υπάρχει καλύτερο αφροδισιακό από το φλερτ. Όπου και αν καταλήξει
κάτι έχει να σου μάθει, κάτι να σου προσφέρει. Ερωτευτείτε, γνωριστείτε,
τολμήστε να κάνετε την πρώτη κίνηση και ας φάτε τα μούτρα σας. Μπορεί όμως και
όχι! Πώς θα μάθουμε αν δεν ρισκάρουμε;;; Ο έρωτας μας αλλάζει, μας κάνει πιο δραστήριους,
πιο όμορφους, πιο ζωντανούς, ακόμα και πιο έξυπνους, λένε οι επιστήμονες. Μόνο
καλά φέρνει στη ζωή μας ο έρωτας και δυστυχώς κατέληξε στις μέρες μας να είναι
τρόμος. Τρόμος μήπως πληγωθούμε, μήπως απογοητευτούμε, μήπως πονέσουμε, μήπως
εκτεθούμε. Εεε και;; Οι πρώτοι ή τελευταίοι θα είμαστε; Και όσο προσπαθούμε να
το αποφύγουμε, να κλεινόμαστε στο καβούκι μας τι καταφέρνουμε;
Το μόνο που μας έχει μείνει σε τούτη την εποχή που όλα φορολογούνται και
όλα είναι αβέβαια είναι ο έρωτας! Τόλμησε να ερωτευτείς. Ερωτεύσου τον περιπτερά,
τον μπάρμαν (και ας μην είναι και τόσο ασφαλές!), το παιδί από το βενζινάδικο,
το αγόρι του 1ου ορόφου, το συμφοιτητή σου, την κοπέλα από τη
δουλειά, τον οδηγό του διπλανού αυτοκινήτου στο φανάρι... Ερωτεύσου!!! Είναι το
πιο όμορφο συναίσθημα ο έρωτας και υπάρχει άθφονος για όλους, μην τον
τσιγκουνεύεσαι, δώσ’ τον απλόχερα και μην περιμένεις και πάντα αντάλλαγμα. Ερωτευθείτε
να γίνει ο κόσμος πιο όμορφος, να ακούγονται μόνο τα γέλια στους δρόμους, να
ξεκουραστούν οι υπολογιστές και να γεμίσουν ερωτευμένες αγκαλίες οι αμμουδιές,
τα παγκάκια και οι πλατείες. Ερωτευθείτε!!! Ερωτευθείτε γιατί χανόμαστε...
Ερωτευτείτε... γιατί χειμωνιάζει!! Και ο χειμώνας θέλει έρωτα για να
αντέξεις το κρύο. Είναι πιο ζεστή μια αγκαλιά από ένα μάλλινο πουλόβερ, είναι
προτιμότερα δυο φιλιά και ένα χάδι στην κόκκινη μυτούλα από το κρύο από ένα
κασκόλ. Είναι πιο ζεστό το κρεβάτι όταν το μοιράζονται δύο και εκείνα τα βράδια
στον καναπέ με ταινία και σοκολάτες αποκτούν μια αλλοιώτικη γλύκα...
Άραγε μαζί με τις εποχές άλλαξαν και οι άνθρωποι; Άλλαξαν οι συμπεριφορές και τα συναισθήματα; Άλλαξαν και οι ανθρώπινες σχέσεις; Σίγουρα άλλαξε ένα από τα είδη της. Οι ερωτικές σχέσεις.
Μια ερωτική σχέση δεν θα έπρεπε να εγκλωβίζεται μόνο στο κομμάτι της σχέσης αλλά και όλων των παράπλευρων παραγόντων. Στη σημερινή εποχή η βιομηχανία του σεξ είναι τεράστια και αποφέρει πλούτο. Αν ένα βίντεο κλιπ δεν ενέχει τέτοιες σκηνές ή γυμνά κορμιά, δεν έχει επιτυχία, δεν διεγείρει και δεν ξεσηκώνει. Κάνοντας λοιπόν αυτόν τον πρόλογο θα θέσω αυτό που απασχολεί πολλούς ανθρώπους σήμερα.
Πού πήγαν οι σχέσεις; Πού πήγαν οι δεσμεύσεις και η φράση <<θες να είμαστε μαζί;>>. Κάπου χάθηκαν. Κάποιος κακός εργένης τις εξαφάνισε απο το λεξιλόγιο σχεδόν όλων των αντρών και ίσως και κάποιων γυναικών. Για να μην είμαι απόλυτη σίγουρα υπάρχουν και άνθρωποι που συνάπτουν σχέσεις, αλλά γιατί έχει γίνει τόσο δύσκολο; Το να χτίσεις μία αρχικά ανθρώπινη σχέση κατά βάση είναι δύσκολο γιατί χρειάζεται προσπάθεια, υποχωρήσεις και θέληση. Στην ερωτική σχέση τα πραγματα κυλάνε αναμεμειγμένα με το σέξ και τα συναισθήματα. Οι free καταστάσεις είναι πιο in fashion από ποτέ. Προφανώς γιατί όλοι θέλουν να κάνουν κάτι χωρίς τις πρωινές αγκαλίτσες και κάθε φορά με διαφορετικές παρτενέρ. Συμφωνώ γιατί και με αυτήν την συμπεριφορά αποκτάς εμπειρία, που είναι πολύ σημαντική. Επίσης δεν έχεις με όλους την επιθυμητή ερωτική χημεία και ψάχνεις μέχρι να την βρεις.'Αλλωστε το σεξ είναι μία ανάγκη του οργανισμού όπως το φαγητό, μόνο που αν δεν το κάνεις για αρκετό καιρό δεν πεθαίνεις. Απλά καταλαγιάζεις μέσα σου τις ορμές σου.
Το σεξ έχει γίνει πλέον τόσο εύκολο για τον λόγο ακριβώς ότι δεν έχει μέσα του την δόση της δέσμευσης. Όμως ποιός ορίζει τα όρια του κάνουμε μόνο την πράξη ή έχουμε συναισθήματα ή γεμίζουμε ο ένας τη μοναξιά του άλλου ή απλά περνάμε τον χρόνο μας; Οι φάσεις και οι "ό,τι να ναι" καταστάσεις(έτσι τις ονομάζω εγώ)κρατάνε συνήθως 3 εβδομάδες μέχρι ο ένας από τους δύο να πάρει αυτό που θέλει ή απλά να βαρεθεί.
Συνήθως ξεκινούν με τις καλύτερες προοπτικές και κυρίως συνοδεύονται από καλό σεξ. Κάτι σαν μενού εστιατορίου ακούγεται. Μόνο που στο τέλος της βραδιάς αυτό που καταθέτεις είναι τα συναισθήματα σου και όχι λεφτά. Α!! Και το μπουρμπουάρ είναι το φταίξιμο στον ευατό σου που για πρώτη ή για ακόμα μία φορά έπεσες έξω για κάποιον άνθρωπο. Αυτές λοιπόν οι φάσεις έχουν και τα συν αλλά και τα πλήν τους.
Σίγουρα περνάς καλά,γουστάρεις που για λίγο είσαι μόνη σου αλλά ξέρεις ότι υπάρχει και κάποιος άλλος στην πόλη, δοκιμάζεις κάτι καινούριο και σιγά σιγά το ανακαλύπτεις. Και φυσικά υπάρχει αρκετό πάθος. Πάθος για το άγνωστο και το απροσδιόριστο και ίσως και για την δυσκολία του πράγματος. Την δυσκολία του να κάνεις κάποιον δικό σου και να μην τον μοιράζεσαι. Αυτή η ευφορία και η χαρά κρατούν για λίγο. Τα πλήν της υπόθεσης δεν αργούν να εμφανιστούν. Όπως λέει και μία φίλη μου, σε αυτά τα πράγματα πάντα κάποιος γουστάρει περισσότερο. Σε αυτό το σημείο κάποιος θέλει κάτι παραπάνω, το επόμενο βήμα. Και όταν ο ένας από τους δύο δεν το θέλει τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. Χάνεται η επικοινωνία, μπορεί να μπούν και άλλα άτομα στο ερωτικό παιχνίδι, να
ακούσεις σκληρά λόγια. Να πληγωθείς σε ένα γενικό πλαίσιο.
Μήπως λοιπόν αυτές οι φάσεις δεν είναι για όλους; Θεωρώ ότι για τους
ευαίσθητους και τους συναισθηματικούς είναι αυστηρά απαγορευμένες. Ένας συναισθηματικός και γιατί όχι ρομαντικός τύπος δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι όλα γίνονται για λίγες καλές στιγμές, για ένα καλό κρεβάτι και από την άλλη να μην ξέρεις τι κάνει και που είναι ο άλλος, γιατί ως μη επίσημο πρόσωπο, δεν μπορείς να εισβάλλεις στην ζωή του με ερωτήσεις και ανακρίσεις. Αν νιώθεις ότι δεν το αντέχεις αυτό το αβέβαιο και αόριστο δεν είναι ανάγκη να το κάνεις μόνο και μόνο για να αρέσεις στον άλλον. Γιατί κατά βάθος έχουμε χάσει την πίστη στον εαυτό μας και την αυτοεκτίμησή μας και γι' αυτό επιλέγουμε τέτοιου είδους συντρόφους. Για να γεμίσουμε(πόσο γελιόμαστε)τα κενά του εαυτού μας και να μην ξεσκεπάσουμε την γυμνή μας αλήθεια.
Έτσι δεν είναι κακό να αναζητάς μια ζεστή αγκαλιά που πραγματικά είναι ανοιχτή για εσένα χωρίς ανταλλάγματα και συμφέροντα και είναιβέβαιη. Όπως δεν είναι κακό να επιλέγεις να μείνεις μόνος, όπως δενείναι κακό να αναζητάς free καταστάσεις γιατί σου ταιριάζουν. Αλλάπάντα να έχεις στο νου σου την ειλικρίνεια και την αλήθεια σου. Αυτή νατη δίνεις άφοβα παρά να δίνεις απογοήτευση και βαθύτερο πόνο..
Περνούν οι άνθρωποι από τη ζωή μας και φεύγουν... Φεύγουν τόσο ξαφνικά όσο μπήκαν. Άνθρωποι που πέρασες στιγμές, μέρες, μήνες, χρόνια από τη ζωή σου χάνονται..Τους βλέπεις στο δρόμο και προσποιείστε τους ξένους. Μπορεί να πεις και κανένα τυπικό γεια, να το παίξεις άνετος πως δεν τρέχει και τίποτα...
Εξάλλου πέρασε καιρός από τότε που ήταν ο ανθρωπός σου, τώρα δεν είστε τίποτα περισσότερο από δυο γνωστοί, δυο γνωστοί που βρέθηκαν τυχαία. Αλήθεια, πόσος καίρος πρέπει να περάσει για να ξεριζώσεις έναν άνθρωπο από μέσα σου, να ξεχάσεις τι ζήσατε, να πάψεις να τον ονειρεύεσαι, να τον σκέφτεσαι, να προχωρήσεις με τον επόμενο και να μην πέφτεις στην παγίδα της σύγκρισης; Άραγε υπάρχει κάποιο χρονικό όριο σε όλα αυτά ή μήπως όλα είναι τυχαία;
Οι περισσότεροι λένε πως όλα είναι στο μυαλό, ο χρόνος που περνάει είναι ο καλύτερος γιατρός. Όταν όμως έχεις ζήσει κάτι έντονο και δυνατό όσα χρόνια και αν περάσουν αυτό θα αναζητάς. Και ναι φυσικά και δεν θα το ξεχάσεις...Πώς μπορείς να διαγράψεις ένα κομμάτι της ζωής σου; Ποιος είπε να το διαγράψεις; Όσοι το έκαναν δεν αγάπησαν αληθινά, δεν ερωτεύτηκαν, δεν έξησαν... Δεν είναι σχέδια από κιμωλία πάνω σε ένα μαυροπίνακα οι άνθρωποι για να τους σβήσεις. Να τους θυμάσαι τους ανθρώπους που έξησες μαζί.. όσο διάστημα και ήταν αυτό.
Όλοι κάτι είχαν να δώσουν, όλοι σου έμαθαν από κάτι. Άλλοι λιγότερα και άλλοι περισσότερα. Και αν υπάρχει αυτός ο ένας που σου έδωσε τα πάντα, που σε έκανε αυτό που είσαι σήμερα κράτα τον μέσα σου βαθιά και μην τον βγάλεις ποτέ από εκεί. Κράτα τον ψηλά και δώσ’ του την καλύτερη θέση στην καρδιά σου. Βάλτον όμως στο ΠΑΡΕΛΘΟΝ γιατί όσο και να σε πονά εκεί ανήκει. Και προχώρα στο ΜΕΛΛΟΝ.
Όσο γυρίζεις και κοιτάς το παρελθόν το μέλλον δεν θα ‘ρθει. Θα μείνεις εκεί για πάντα κολλημένος. Και όταν και αν κάποια στιγμή ξυπνήσεις θα δεις πως τα χρόνια πέρασαν, η ζωή έφυγε και εσύ έμεινες εκεί να σκέφτεσαι τον ίδιο άνθρωπο, τα ίδια λόγια, να ακούς τα ίδια τα τραγούδια που σου θυμίζουν εκείνον, να αναζητάς κάπου να τον συναντήσεις μέσα στο πλήθος για να θυμηθείς τα μάτια του που πασχίζεις να μην τα ξεχάσεις...
31 Οκτώβρη 1993, είναι η παραμονή του Ηalloween, της ιδιότυπης αμερικάνικης εκδοχής για την γιορτή των Αγίων Πάντων που είναι διάσημη και σαν "Νύχτα με τις Μάσκες". Αργά το βράδυ ένα πυκνό ακροατήριο «επωνύμων» έχει συγκεντρωθεί στο πιο «in» στέκι του Χόλιγουντ, στο ιδιοκτησίας του ηθοποιού Johnny Depp κλαμπ «The Viper Room». Αφορμή είναι η εμφάνιση των Ρ., του «ευκαιριακού» συγκροτήματος που απόψε απαρτίζεται από τον ίδιο τον Johnny Depp και τους Gibby Haynes (του συγκροτήματος Butthole Surfers ), Flea (από τους Red Hot Chilli Peppers) και Al Jourgensen (των... «πολλά βαρέων» Ministry). Αιτία όμως αυτής της συνάθροισης μικρών και μεγάλων χολιγουντιανών αστέρων είναι ότι το εν λόγω κλαμπ έχει τον τρόπο να μετατρέπεται σε ένα είδος ναού των ναρκωτικών για τους υψηλούς θαμώνες του και μάλιστα μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα κοινών θνητών αλλά και δημοσιογράφων.
Ο εικοσιτριάχρονος River Phoenix το μεγαλύτερο ανερχόμενο ταλέντο του Hollywood βρισκόταν μεταξύ των άλλων στο club. Ήταν περίπου 1:00 π.μ., όταν ο Phoenix ήταν στη τουαλέτα του κλαμπ όταν ένας φίλος του ντίλερ ναρκωτικών του έδωσε να θανατηφόρο κοκτέιλ ηρωίνης-κοκαΐνης (speedball για τους γνωρίζοντες). Σχεδόν αμέσως ο Phoenix θα αρχίσει να τρέμει και να τινάζεται βίαια. Ένας άλλος φίλος του θεώρησε πως θα ήταν καλή ιδέα αν του έδιναν ένα Valium για να ηρεμήσει.
Μετά τη λήψη του valium,ο Phoenix θα πήγαινε πάλι στον κυρίως χώρο του club στην ηθοποιό Samantha Mathis, που καθόταν με την αδελφή του. Λίγο αργότερα άρχισε να λέει ότι δεν μπορούσε να αναπνεύσει και λιποθύμησε. Όταν συνήλθε, ικέτευσε τους φίλους του να τον πάρουν έξω από το κλαμπ, όπου και σωριάστηκε στο πεζοδρόμιο. Ένας φωτογράφος που βρισκόταν εκεί , ο Ron Davis ,έκανε μια κλήση στο 911 σε ένα κοντινό τηλεφωνικό θάλαμο, όπως και ο αδελφός του River, ο μετέπειτα διάσημος ηθοποιός Joaquin.
River και Joaquin
Το ηχητικό υλικό με το τηλεφώνημα του Joaquin είναι ανατριχιαστικό και έχει δεί το φως της δημοσιότητας!
Ακούστε εδώ την κληση που έκανε στο 911 ο αδερφός του River Phoenix,Joaquin
'Ωρα 1:14 π.μ.Ο Φοίνιξ έπαθε ανακοπή καρδιάς στο πεζοδρόμιοστην οδό 8852 Sunset Boulevard ακριβώς έξω απο το club.Σε λίγο θα φτάσει ένα ιατρικό όχημα όπου και θα του δώσει χορήγηση καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης.Αμέσως έσπευσαν στο Cedars Sinai Medical Center στις 1:34 το πρωί.Καθώς έφτασαν στο νοσοκομείο, το δέρμα του ήταν μπλε, αλλά το σώμα του ήταν ακόμα ζεστό.Οι γιατροί επειγόντων περιστατικών δοκίμασαν τα πάντα για να τον επαναφέρουν στη ζωή, αλλά ήταν οριστικά νεκρός στις 1:51 π.μ.
O River είχε φύγει...και "επέλεξε" να φύγει την μέρα που όλοι μεταμφιέζονται και φορούν μάσκες..Τη μέρα που όλοι "ενσαρκώνουν" ρόλους παριστάνοντας κάποια άλλη μορφή, προσπαθώντας να μπούν σε άλλη ψυχοσύνθεση. Τη μέρα που όλοι διασκεδάζουν και είναι χαρούμενοι! Τι ειρωνεία! Aλλωστε ο ίδιος το είχε πεί: "Acting is like a Halloween mask you put on". Ο καταθληπτικός υπερταλαντούχος ηθοποιός έφυγε αυτή τη μέρα! Αντίθετα με το κλίμα , αντίθετα με το "πρέπον". Παιχνίδια που παίζει η ζωή καμιά φορά...
RIVER PHOENIX
Παιδική ηλικία
Οι γονείς του, παιδιά των λουλουδιών με μεταφυσικές ανησυχίες , ακολούθησαν μια αίρεση που χρησιμοποιούσε το σεξ ως μέσο προσηλυτισμού και πηγή πλουτισμού. O River άρχισε να κακοποιείται σεξουαλικά από τεσσάρων χρονών μέχρι τουλάχιστον τα δέκα του. Μάλιστα, για να εξασφαλίζει η οικογένειά του τα "προς το ζην" αναγκαζόταν να τραγουδά με την αδερφή του στις πλατείες του Καράκας, όπου είχαν πάει προς άγραν πιστών οι γονείς του.
Η οικογένεια Phoenix
Η κατάθλιψη ποτέ δεν τον εγκατέλειψε. Η εικόνα που είχαμε όλοι για εκείνον, παραμορφωμένη κι από την άψογη ομορφιά του, ήταν του ήρεμου, κατασταλαγμένου, βαθυστόχαστου και ατσαλάκωτου σταρ. Νομίζαμε ότι θα ακούμε για πολλά χρόνια τα κηρύγματά του για τα προτερήματα μιας ζωής κοντά στη φύση. Δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε την νεύρωση που οι εμμονές αυτές έκρυβαν. Δεν τον ακούγαμε καν όταν έλεγε: “Η εξάρτηση δεν είναι πρόβλημα των κακών ή των καθαρμάτων. Είναι μια κοινή ασθένεια”.
Καριέρα και επιτυχία
Μπήκε στη βιομηχανία του θεάματος παίζοντας στη τηλεοπτική σειρά Seven Brides for Seven Brothers απο το 1982-1983 ως αυτοδίδακτος. Το 1985 θα κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία Explorers. Η πραγματική όμως επιτυχία που έσπασε τα Box Office ήταν το γνωστό Stand by me το 1986 το οποίο βασιζόταν σε μία νουβέλα του Steven King που θα τον κάνει ευρέως γνωστό στο κοινό.
Οι πρωταγωνιστές του θρυλικού "Stand by me"
Η επιτυχία θα συνεχιζόταν όταν το 1986 συμπρωταγωνίστησε στην ταινία "The Mosquito Coast" μαζί με τον Harrison Ford. Ο River ήταν ντροπαλός, κάπως απομονωμένος και δεν τον ενδιέφεραν τα φώτα της δημοσιότητας. Η βιομηχανία του Ηοllywood άφησε μια άσχημη γεύση στο στόμα του ηθοποιού .Κάποτε μάλιστα είχε δηλώσει: «Έχω κρατήσει το εγώ μου και την ευτυχία μου εντελώς ξεχωριστά από τη δουλειά μου. Στην πραγματικότητα, αν δω το πρόσωπό μου στο εξώφυλλο ενός περιοδικού φρικάρω."
Ο River στο " The Mosquito coast"
Το 1988, δεκαοκτάχρονος μόλις, είναι υποψήφιος για Όσκαρ για τον ρόλο του στο φιλμ «Running on empty», την επόμενη χρονιά είναι ο νεαρός Ιντιάνα Τζόουνς στην τρίτη ταινία της σειράς και το 1991 εντυπωσιάζει με την ερμηνεία του στην ταινία «My own private Idaho». Αν σκεφθεί κανείς πως τότε είχε-δεν είχε κλείσει τα 21 χρόνια του, θα κατανοήσει γιατί όλες οι προοπτικές μιας μεγάλης καριέρας ανοίγονταν διάπλατες μπροστά του. Από είχε αποκτήσει το δικό του ΌΝΟΜΑ στο Hollywood.
O River εντυπωσιάζει με την ερμηνεία του στο"Ρunning on Empty"
και κερδίζει υποψηφιότητα για Όσκαρ στα μόλις 18 του.
O Phoenιx "ενσαρκώνoντας" τον
μικρό Ιndiana Jones
Ήταν ένας πολύ αφοσιωμένος χορτοφάγος,αρνιόταν να φορέσει δερμάτινα ρούχα και μπουφάν, άρχισε να αγοράζει τμήματα απο τα δάση της Κόστα Ρίκα για να τα προστατέψει απο τις καταστροφές και πολλά ακόμη.Ο Phoenix κατήγγειλε δημοσίως τα ναρκωτικά όπως η κοκαΐνη, η ηρωίνη και το αλκοόλ, αλλά η συμπεριφορά του είχε αρχίσει να αλλάζει, και οι άνθρωποι ήθελαν να ξέρουν γιατί. Πολλοί θεώρησαν πως ο River Phoenix άλλαξε λόγω της απέχθειας του για το Χόλιγουντ και τον κινηματογράφο.
Όσο μεγάλωνε οι ερμηνείες του στις ταινίες εξέπεμπαν όλο και περισσότερο θλίψη και αγωνία. Ο Phoenix έβαζε στο πανί αυτή τη σπάνια αύρα που μια φορά στα τόσα χρόνια συναντάμε σε κάποιον πραγματικά μεγάλο καλλιτέχνη: επικοινωνούσε απευθείας με τη γενιά του εκφράζοντας τις αγωνίες της, υπενθυμίζοντας όμως και στις γενιές των μεγαλυτέρων την αθωότητα, την αγωνία και τις αναζητήσεις που απώλεσαν καθ' οδόν.
Τελευταία όμως είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν φήμες γύρω απ' το όνομα του... Λεγόταν ότι στα γυρίσματα της ταινίας «My own private Idaho» ο River έπαιζε τις σκηνές υπό την επήρεια των ναρκωτικών ουσιών. Η αλήθεια δεν άργησε να φανεί..
Ώς ναρκοληπτικός ναρκομανής στο "My own private Idaho"
Ο River βρέθηκε εύκολα και γρήγορα στο κέντρο ενός κόσμου όπου η απλούστερη έκφραση φιλοφρόνησης είναι το να σου βάλει κάποιος ένα φακελάκι με κοκαΐνη στο χέρι κλείνοντας σου το μάτι. Μετεξελίχθηκε στο πιο επικίνδυνο είδος χρήστη (του ορμητικού «ερασιτέχνη»).
Kαι ύστερα επήλθε η "πτώση"!
Είδωλο
Από τις αρχές της δεκαετίας ήδη, το παιδί που τώρα χάθηκε είχε καταξιωθεί ως ο πιο χαρισματικός ηθοποιός της νέας γενιάς, μαζί με τη Winona Ryder και τον Johnny Depp. Ένα παιδί απομακρυσμένο από τα δεδομένα του Χόλιγουντ, ένα νέο είδος σταρ, εκπρόσωπος μιας γενιάς ηθοποιών που διάβαζαν, άκουγαν και έπαιζαν μουσική και οι οποίοι προτιμούσαν να περάσουν ένα βράδυ στο σπίτι με τους φίλους τους παρά σε ένα θορυβώδες κλαμπ με άγνωστους θαυμαστές. Του άρεσε η ποίηση, ήταν φανατικός χορτοφάγος, είχε δραστηριοποιηθεί σε φιλοζωικές οργανώσεις, καταδίκαζε τις πρακτικές του Hollywood και μόλις πρόσφατα είχε δηλώσει στο περιοδικό «Detour» πως θέλει να φύγει όχι μόνο μακριά από το Los Angeles αλλά και από την ίδια την Αμερική!
PETA kid's campaign
Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να συγχωρήσει στον Ρiver το γεγονός πως, ενώ όλοι τον προόριζαν για Al Pacino της γενιάς του, αυτός προέκυψε κάτι σαν John Belluci αφήνοντας την κινηματογραφική βιομηχανία στα "κρύα του λουτρού". 'Οπως και να έχει εκείνος έστω και έτσι ,πέρασε στον πάνθεον των μεγαλύτερων ταλέντων της ιστορίας που "έφυγαν" νωρίς, δίπλα σε ονόματα όπως της Marylin Monroe και του James Dean! Dicaprio ,Pitt, Franco και πολλοί άλλοι έχουν δηλώσει οτι ο River αποτέλεσε την έμπνευση τους και πώς ήταν κάτι μια αθώα αλλά συνάμα αφοπλιστική δύναμη που δεν μπορούσε παρά μόνο να σε συνεπάρει μαζί της χωρίς να μπορείς να αντισταθείς!
River Phoenix και Κeany Reeves εκτός απο φίλοι
συνεργάζονται στο cult "My own private Idaho"
Aυτός ο τύπος σταρ ήταν κάτι διαφορετικό ,κάτι καινούριο! Κάτι που δεν είχε ξαναδεί ο κόσμος και για αυτό ταυτίστηκε! Δεν υπέκυψε ποτέ στη δόξα και τα πλούτη απαρνούμενος τον εαυτό του και τα "πιστεύω" του! Αντίθετα! Την χρησιμοποίησε για να μοιραστεί τις ανησυχίες του και για να δείξει ότι βγαίνοντας απο τα 80ς και μπαίνοντας στα 90ς μπορούμε ακόμα να ονειρευόμαστε ..να είμαστε ακτιβιστές... να πιστεύουμε σε ιδανικά! Τα κατάφερε; Μέχρι εκεί που μπορούσε! Τον "κατάπιε" το σύστημα! Όλους τους "καταπίνει" στο τέλος! Τον άλλαξε ,τον σκότωσε αλλά δεν τον διέφθειρε! Και για αυτό παραμένει σήμερα εκτός απο ένα αδικοχαμένο τεράστιο ταλέντο και έμπνευση για τις νέες γενιές!
Τραγούδια,σενάρια,ταινίες και αφιερώματα ακολούθησαν πολλά!
Χαρακτηριστικό το τραγούδι "Transcending" των Red Hot Chilli Peppers
για τον πολυαγαπημένο τους φίλο!
O River στο "Dark Blood". Ήταν η τελευταία ταινία του ηθοποιού
που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε πλήρως!
Βγήκε στους κινηματογράφους το 2012, 19 χρόνια με το θάνατο του ηθοποιού!
"LIVE FAST, DIE YOUNG"
"Live fast, die young" είναι το μότο που επικράτησε μετά το θάνατο του James Dean (εξάλλου, αυτός είναι και ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του). Μόνο που τελικά η ατάκα (που ακούστηκε πρώτη φορά στην ταινία Knock On Any Door, του 1949, και ολόκληρη έλεγε Live fast, die young and have a good-looking corpse!, δηλαδή «Ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος για να έχεις ένα όμορφο πτώμα») αποδείχτηκε ότι ταιριάζει σε πολλές άλλες, μεταγενέστερες περιπτώσεις διασήμων που απεβίωσαν σε νεαρή ηλικία (κάτω των 40 ετών, εν προκειμένω), συχνά στο απόγειο της καριέρας τους!
Το μότο αυτό δυστυχώς ταυτίζεται με την ιστορία του River και πολλών άλλων "μεγάλων" της εποχής αλλά και του σήμερα! Απο τον James Dean, Elvis Prisley και Kurt Cobein μέχρι τον Heath Leger και την Amy Winehouse είναι κοινώς αποδεκτό πια ότι το Hollywood "τρώει τα παιδιά του"!
Δεν θέλω όμως να κλείσω πεσιμιστικά! Μου αρέσουν οι άνθρωποι που δηλώνουν "dreamers" και "believers" και ένας απο αυτούς προσπαθώ να είμαι κ εγώ! Για αυτό λοιπόν κλείνοντας θέλω με την ευκαιρία που μας δίνεται φέρνοντας στο νού την ιστορία του River, να καλέσω όλους εσάς να σκεφτείτε τι σας κάνει πραγματικά χαρούμενους και να κυνηγάτε τα όνειρά σας αποφεύγοντας όσο μπορείτε τους κινδύνους-πάντα υπάρχουν- και να πιστεύετε σε εσάς ακόμα και αν οι άλλοι δεν σας κατανοούν πολλές φορές και ο "κόσμος"είναι εναντίον σας! Δεν βγαίνετε ποτέ χαμένοι! Κάτι κερδίζετε! Κάτι σημαντικό!
R.I.P River Phoenix!
P.S. Το άρθρο αυτό έγινε με αφορμή την συμπλήρωση 22 χρόνων(αγαπημένος μου αριθμός) απο το θάνατο του River Phoenix(αγαπημένος μου ηθοποιός) αυτό το Σαββατοκύριακο με τον εορτασμό του Halloween!
Υπόθεση: «Η Γέφυρα των Κατασκόπων», είναι ένα γεμάτο σασπένς δράμα, με φόντο μια σειρά ιστορικών γεγονότων. Πρόκειται για την ιστορία του Τζέιμς Ντόνοβαν (Χανκς), ενός δικηγόρου από το Μπρούκλιν που βρίσκεται στο επίκεντρο του Ψυχρού Πολέμου όταν η CIA τον στέλνει σε μια σχεδόν αδύνατη αποστολή για την διαπραγμάτευση της απελευθέρωσης ενός κρατούμενου Αμερικανού πιλότου. Οι σεναριογράφοι Ματ Σάρμαν και Ίθαν και Τζόελ Κοέν έχουν εντάξει την απίστευτη εμπειρία του Ντόνοβαν σε μια, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, ιστορία για έναν άνδρα που ρίσκαρε τα πάντα.
---Wanna be a fashionista & travel the world? Wanna taste tasty & reach your limits or get amused? "De(n).Ran.ge me!" is your 'buddy'!---
Join us & Enjoy!
